22 Ekim 2009 Perşembe

Canım Carlos

Ülen serviste adım deliye çıkacak bu Ayça ve Carlos yüzünden. Kulaklıkla onları dinliyorum, arada kopuyorum haliyle. Bir ara kulaklığımı çıkardım ortam ne kadar sessizmiş meğer, nefes sesi bile duyuluyormuş. Kim bilir sesli gülmemek için kendimi kasarken ne garip sesler çıkarıyorumdur. Napim yaw acayip iyilerdi bu sabah da. Çok fazla dinleyemiyorum onları ama dinlediğim kadarıyla yetiyor zati...

Hiç yorum yok:

Biten ve Bitmeye Ramak Kalan Dostluklar

40'lı yaşlara dayandık be yavrular. Arkadaşlık, dostluk kavramlarına hep  önem vermişimdir hala da veriyorum. Bu zamana kadar çok...